- PREMIERA - 

„Ten poranek był mroźny i nieparzysty” to nie jest to zwykły zbiór wierszy. To poetycki dokument czasu, który przekracza granice literackiej sztuki, stając się głosem epoki. Andrzej Sikorski nie rekonstruuje historii w tradycyjnym sensie; on nią oddycha, pozwalając czytelnikowi odczuć jej ciężar, chłód i niepewność. Jego poezja to zapis emocji i atmosfery, które nie tracą na aktualności mimo upływu lat.

Autor stworzył dzieło ponadczasowe, które ukazuje brutalną rzeczywistość stanu wojennego. Ten tomik to poruszający zapis codzienności tamtych dni – czasów, gdy cisza miała siłę krzyku, a nadzieja stała się formą oporu. Sikorski był nie tylko świadkiem tych wydarzeń, lecz także umiał nazwać to, o czym inni bali się nawet pomyśleć. Brak tu wielkich deklaracji czy politycznych haseł; zamiast tego – intymne sceny: cisza w słuchawkach, niedopałki pod drzwiami sąsiada, cienie przy koksowniku, spojrzenia matek czekających na list od syna, patrol przy bramie, zapalona świeca. W jego wersach nie ma przypadkowości. Każde słowo to czuły, precyzyjny ślad epoki. Między wersami odnajdujemy strach, milczenie, nadzieję i cichą walkę o przetrwanie.

Sikorski pisze tak, jakby każde słowo było ostatnim. Bez przesadnej emocjonalności, bez zbędnych dekoracji. Każdy wers zostaje pod skórą – czasem jak zadra, czasem jak modlitwa. Ukazuje, jak wyglądał zwykły dzień w niezwyczajnym czasie, oddając atmosferę pełną bólu, nadziei i determinacji. To poezja, która nie epatuje wielkimi słowami, lecz ukazuje bolesną i autentyczną codzienność z brutalną siłą.

Po latach tomik powraca jako świadectwo tamtych dni. Niezmieniony, prawdziwy, przejmujący. Dla tych, którzy pamiętają tamten czas, oraz dla tych, którzy pragną zrozumieć codzienność między nadzieją a lękiem. To lektura, do której chce się wracać – nie dla pocieszenia, lecz dla prawdy, dla zrozumienia i dla pamięci.

Przypomina, że poezja ma moc dokumentu. Wbija się w pamięć i zostaje w człowieku na zawsze. To tomik, który trzeba mieć, przeczytać, zatrzymać się nad nim, zapamiętać i nigdy nie zapomnieć. To głos, który przemawia do nas z głębi czasu i przestrzeni, przypominając o sile słowa i odwadze w obliczu największych trudności...


➡️ Tomik można zakupić pod https://zaczytani.pl/ksiazka/ten_poranek_byl_mrozny_i_nieparzysty_9788384230336,druk

 

„Prawie wszystkie listy” to wyjątkowy tomik poezji, który porusza najgłębsze emocje i zanurza Czytelnika w intymny świat relacji między matką a synem. Andrzej Sikorski, za pomocą listów-przemyśleń, kreśli opowieść o tęsknocie, miłości i trudach codziennego życia. Wiersze pełne są symboli natury, w szczególności ptaków – ich lot staje się metaforą pragnienia wolności, ale także nieuchronnej śmierci.

Sikorski z niezwykłą subtelnością ukazuje skomplikowane emocje, które budują tę wyjątkową korespondencję. Syn, który wydaje się duchowo i fizycznie oddalony, poprzez słowa stara się odnaleźć ukojenie w relacji z matką, a jej odpowiedzi stają się dla niego azylem w trudnej rzeczywistości.

Ta melancholijna podróż przez wspomnienia, lęki i nadzieje zaskakuje prostotą języka i siłą przekazu. „Prawie wszystkie listy” to poezja, która długo pozostaje w sercu i zmusza do refleksji nad życiem, miłością i kruchością ludzkiego istnienia.

* Kup tomik

 

„W tę jedną noc grudniową” to poruszający zbiór poezji, który odkrywa niezwykłą głębię i magię świąt Bożego Narodzenia. Autor z wyczuciem łączy duchowy wymiar tego czasu z codziennym ludzkim doświadczeniem, dzięki czemu kreśli delikatne, lecz sugestywne obrazy. W wierszach przewija się motyw oczekiwania, nadziei i cudu narodzin, które przenikają nie tylko biblijne postaci Maryi, Józefa i Dzieciątka, lecz także zwykłych ludzi, żyjących w rytmie świątecznych przygotowań.

Andrzej Sikorski mistrzowsko tworzy nastrój cichej grudniowej nocy, podczas której w prostych wydarzeniach – „śnieg wycisza”, „pęka zielona igiełka” – skrywa się niezwykła symbolika. Autor nie boi się trudnych pytań o samotność, wiarę i sens istnienia, dzięki czemu jego poezja nabiera głębi i uniwersalności. Jego wrażliwość na detale i subtelne metafory sprawiają, że tomik ten unika patosu, a jednocześnie pozostaje przejmującą medytacją nad świętami i ludzką kondycją.

„W tę jedną noc grudniową” to poezja, która otula ciepłem i skłania do refleksji, co czyni z niej idealną lekturę na świąteczny czas.

 

 

* Kup tomik

 

 

Piątek, 8 listopada 2024 r. Niby zwykły dzień, jednak nie dla wszystkich. Nie dla mnie. Dla mnie był to dzień wyjątkowy, ponieważ w Parku na os. Wichrowe Wzgórze w Poznaniu została odsłonięta ławeczka imienia mojego zmarłego przed rokiem wujka, Andrzeja Sikorskiego – archeologa, poety, prozaika, dziennikarza prasowo-radiowego, krytyka literackiego, wykładowcy w Instytucie Prahistorii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, członka Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Wydarzenie zgromadziło licznych miłośników archeologii i literatury, jego przyjaciół, współpracowników, sąsiadów, rodzinę, którzy ze wzruszeniem go wspominali, jego życzliwość, uśmiech, oddanie pracy oraz dar do tworzenia utworów przemawiających do każdego. Najczęściej ludzie zapamiętali to, że był wszędzie – ciągle w biegu, z nieodłączną wypchaną po brzegi teczką w ręku, z którą przemierzał miasto.
Po części oficjalnej ceremonii została odsłonięta ławeczka, na której zastała umieszczona tabliczka z fragmentem jego wiesza pt. "Nie mów".

To niezwykle miłe, że ludzie o nim pamiętają, wspominają go z uśmiechem, cenią jego osiągnięcia w świecie archeologii i w świecie literatury. A dokonał wielu wspaniałych rzeczy. Bo był wyjątkowym człowiekiem. Kto miał przyjemność go poznać, porozmawiać z nim nawet przez minutę, ten wie, o czym mówię.

Dziękuję z całego serca każdemu, dzięki komu ta ławeczka znalazła się na osiedlu, na którym mieszkał przez 30 lat.

Siedząc na tej ławeczce z tabliczką z jego imieniem, można porozmawiać z nim w myślach, powspominać, poszukać weny do tworzenia. Uśmiechnąć się, wspominając go.

Jeśli będziecie Państwo kiedyś w Poznaniu, zajrzyjcie do Parku na osiedlu Wichrowe Wzgórze, odnajdźcie tę ławeczkę, usiądźcie na chwilę albo dwie, wspomnicie go z uśmiechem. Nie pomniki, ale pamięć i wspomnienia są wyznacznikami rzeczywistej długości czyjegoś życia. To, jak długo o tobie pamiętają, jak długo istniejesz w czyjejś pamięci, tak długo żyjesz po swym odejściu. Do momentu śmierci ostatniej pamiętającej cię osoby.
Oby pamięć i wspomnienia po moim wujku przetrwały jak najdłużej.
 

 

 – Małgorzata Mikos –